Anders doen 3

Anders doen: Marlou Boot

Marlou Boot werkt als afdelingsleider bij Brandweer Flevoland. Ze deed in 2013 mee aan Touching.

Wat wilde je anders doen?

Ik wilde ruimte maken voor vertragen binnen onze organisatie, omdat ik geloof dat je, als je die vertraging maakt, uiteindelijk een versnelling krijgt die je anders niet had kunnen maken.

Hoe ziet dat er concreet uit?

We hebben onder andere het teamleidersoverleg opnieuw vormgegeven. We komen nu eens in de twee weken een hele dag bij elkaar. Tijdens die dag nemen we eerst even de tijd om contact te maken en geven we aan wie we willen spreken. Dan maak ik een soort agenda, waarna we in kleine groepjes bij elkaar komen die een agendapunt bespreken en er de noodzakelijke beslissingen over nemen. Gedurende de lunch is er ruimte voor ontmoeting en het bouwen van vertrouwen, we nemen de tijd en iedereen weet dat er niet zakelijk gepraat hoeft te worden. In de middag kunnen er nog korte overlegjes plaatsvinden of werken mensen wat voor zichzelf. We staan dan óók bewust stil bij wat er goed gaat. Successen vieren, dat doen we immers veel te weinig! De dag wordt weer afgesloten in een kring met een korte reflectie op de dag. Iedereen krijgt de kans zijn behoeften en wensen voor de komende periode uit te spreken.

Hoe pakt dit uit?

We hebben samen gezegd dat we dit belangrijk vinden en dat zie je terug: Iedereen committeert zich er ook echt aan. Iedereen wil er zijn. In zo’n context ontmoet je elkaar makkelijker. We hebben het niet alleen over inhoudelijke dingen, maar levellen op alle niveaus, ‘hoofd, hart en buik’ zoals we bij Touching zouden zeggen. Dan merk je toch dat de brandweerwereld een mannenwereld is waarin dat voor sommigen niet vanzelfsprekend is. Maar het gaat beter, het vertrouwen groeit.

De mailterreur is bijvoorbeeld gestopt. We mailen elkaar niet meer voor alles. In plaats daarvan vertrouwen we er op dat we op één lijn zitten. We durven nu beslissingen te nemen zonder alles te checken bij anderen.

Dit is natuurlijk maar een onderdeeltje van iets dat als een grote beweging voelt, maar die beweging ontstaat in kleine dingen, volgens mij. Als ik terugkijk, zou ik namelijk echt niet weten met welke kleine verandering die beweging nou precies begonnen is, of wat de doorslag geeft in hoe we onszelf nu opnieuw aan het uitvinden zijn.